По-перше, він ровесник “того самого” Андруховича, але досі поезій не писав, а був патріархом музичної групи під назвою Бу-Ба-Бу, яка, щоправда, означає не “бурлеск-балаган-буфонаду”, а значно більш прозаїчні речі: “бубон-барабан-бутафорія” Це й не дивно, в музикантів завжди було гірше з вербальним мисленням, ніж у поетів. Зате зі слухом традиційно краще. Бу-Ба-Бу, як і БУ-БА-БУ, складається з трьох людей. Окрім Андруховича, до Бу-Ба-Бу входять Ігор Неборак і Сашко Іздрик (для порівняння, у склад БУ-БА-БУ входять теж Неборак, але Віктор, і теж Сашко, але Ірванець). Як і “той самий” Андрухович, Андрухович цей (для спрощення надалі так і розрізнятимемо авторів як Той і Цей, не плутати з Чуком і Геком), попри те, що поезій сам не писав, був співвидавцем часописів “Четвер-Імперія” та “Перевал 76”, що вже і зовсім попахує плагіатом для тих, хто в курсі, що Той співвидавав “Четвер”, “Перевал”, а “Потяг 76” видає й досі. Що ж до прозової творчості Цього, що його так і хочеться назвати якимось міцнішим словом, то тут, як то кажуть, коментарі зайві. Достатньо самих лише назв: “Реінкарнація”, “Москвіяна”, “Переверзії”, “Тринадцять ритуалів на місцевості” та “Володар перснів”. Єдине тішить – останнім часом автор переорієнтувався у своїх плагіаторських зацікавленнях, припинив списувати з найвідомішого сучасного українського класика та перейшов на наслідування авторів зарубіжних (можна припустити хоча б Дж. Р. Толкієна) або й голлівудських зразків, якщо мався на увазі однойменний блокбастер, уже сам по собі вторинний. Із чим ми і вітаємо не лише його, а й себе, бо зможемо нарешті зітхнути спокійно.

Стосовно презентованої книги віршів, то автор не лише виявляє в ній дивну непоінформованість у багатьох украй важливих для поета речах (наприклад, що “Мертвий півень” давно пишуть у лапках і з великої букви), а й показує свою зверхність, даючи віршам англомовні назви. Складається враження, ніби він хоче образити українського читача цим своїм дивним українсько-англійським суржиком, не кажучи вже про те, що в цьому відчувається явний брак патріотизму. Не поінформований автор і про те, що вірші зазвичай повинні мати рими, писати в них потрібно про поетичні речі, а не про те, що “Дємбєль нєізбєжен!” чи що “Я знаю, що наш дім Україна”. Такі істини пишуть на парканах, а не в поетичних книжках. Соромно, товаришу Андруховичу, на вашому місці я взяла б собі поетичний псевдонім. Назвіться собі Дем’яном Бєдним чи ще якось, а нашого, українського, найсвятішого прізвища не соромте!

Львівська газета

26 січня, 2005 року

Автор: Наталка Сняданко

Джерело: http://www.gazeta.lviv.ua/articles/2005/01/26/2038/

Niebo nad nami w gwiazdach. To sierpień, sierpień.
Miasto pod nami piękne niby Galaktyka.
To sierpień, sierpień.
To ognisko, przy którym dopiero co siedzieliśmy.

“To Nowy Jork – mówię –
Przygotować się do bombardowania”.

Zaczynamy niejednocześnie,
ale wszyscy czterej. Strumienie się krzyżują,
miasto pod nami syczy i gaśnie całymi
kwartałami.

“Więcej uwagi na Manhattan – mówię. –
Czarnego Harlemu i Bronxu nie ruszamy”.
“Z Brooklinem i Queensem skończone” –
dopowiada John,
trochę bardziej pijany i bardziej skoncentrowany.

Zburzywszy Chryslera, Seegram i Empire State
jesteśmy w pełni zadowoleni z operacji.
Zaciągamy zamki w rozporkach, wychodzimy
na bazę, w ciemność, czując się asami przestworzy.

Minie jeden miesiąc – i takie żarty wydadzą się
niestosowne.

Co za głupi pomysł – częstować piwem dziwkę
o drugiej w nocy,
podając się za biznesmana z Prybałtyki
na delegacji w Kijowie!

A jednak – jaka okazja
posłuchać, co wie tutejszy naród
o kraju, w którym żyje,
o tych, którzy nigdy już w nim nie będą żyli,
o tych, którzy nie będą żyli w ogóle.

Zabili go, opowiada,
do wielu rzeczy się dokopał,
był najlepszym dziennikarzem
w naszym kraju.

Nie mogę prostować jej pomyłek,
nie mogę wiedzieć, jak to było naprawdę,
jak naprawdę się nazywał.

Po prostu chce się wierzyć we własne kłamstwo:
jestem biznesmanem z Prybałtyki
(tak, biznesman z Prybałtyki!),
i już od samego rana
w tym kraju
mam podpisywać umowy, oblewać je,
pić kawę, koniak, łykać atenolol,
wysyłać faksy i esemesy
i wracać co szybciej do swojej Rygi.

A ona
powtarza i powtarza:

Kikabidze,
Kikabidze jego nazwisko.

Sto baksów na miesiąc – pomyślałem.
I wszyscy cię posuwają.
To plus czy minus, jak to rozumieć, pomyślałem.
I w jakim sensie, pomyślałem, czyżby w dosłownym,
a może w przenośnym?
I w którym byłoby lepiej?
W dosłownym? W przenośnym?
Miałem nad czym myśleć, a pociąg
mknął sobie dalej i koła
jak głupie wystukiwały
jedno i to samo, jedno i to samo:
Sto baksów na miesiąc!
I wszyscy cię posuwają, posuwają!
Sto baksów na miesiąc!
I wszyscy cię posuwają, posuwają!
Sto baksów na miesiąc!
I wszyscy cię posuwają, posuwają!

Zgodnie z Peterem Zilagim
w ciągu ostatnich kilku lat
Węgrzy stracili światowy prymat
w samobójstwach
i teraz są tylko gdzieś w pierwszej
piątce.

To może oznaczać, że oni
odnajdują coraz większe porozumienie ze światem.
Czyli że coraz więcej ludzi rozumie ich język.
To równie dobrze
może nie oznaczać nic
poza przedwczesnością tego wniosku.

Zamówili mi taksówkę
gdzieś między pierwszą i drugą w nocy, kierowca
miał z osiemdziesiąt lat
i nie mówił żadnym turystycznym językiem.
Dobrze, że o takiej późnej porze
podróż z Pesztu do Budy
nie trwa zbyt długo,
inaczej przyszłoby mi jak najszybciej
opanować węgierski,
żeby jakoś podtrzymać z nim rozmowę,
co z jednej strony nie jest łatwe
po dwóch butelkach wypitej naprędce
palinki.

Przed mostem Wolności (Szabadság hid),
on, oczywiście, zapomniawszy, że nie jestem tutejszy
(zważywszy na jego wiek,
to wcale nie dziwne i nawet naturalne),
zaczął mi coś z ożywieniem opowiadać.
Tak, jakbym w swoim codziennym życiu
mył spalinowe lokomotywy na dworcu Keleti
i był w stanie zrozumieć na czym polega dowcip.

Chwytałem moment,
kiedy można w ślad za nim się uśmiechnąć,
Choć najśmieszniejsze było co innego:
on nigdy nie słyszał nazwy hotelu,
w którym mieszkałem.
Musiałem pokazywać drogę
gestami, i tylko katedra św. Mateusza (Mátyástemplom)
uratowała mnie a jednocześnie i jego.

Zapłaciłem mu znacznie więcej
niż należało, po czym dowiedziałem się,
że brakuje mu połowy zębów –
tak szeroko się uśmiechnął.
Czego mi pożyczył
na pożegnanie?

Dobrej nocy? Śpij spokojnie? Niech ci się szczęści,
synku, byłeś moim milionowym pasażerem?

To pozostanie jego i moją tajemnicą.
Tak samo jak ten chorobliwie opuchły młody Cygan,
który wąchał klej z foliowego woreczka
następnego dnia na wyspie Małgorzaty (Margit sziget).
Spotkaliśmy się wzrokiem,
tak jakoś wyciągnął przed siebie rękę –
odejdź, niczego tu nie widziałeś, znikaj.
To pozostanie naszą tajemnicą.

Nie wykluczam, że od czasu do czasu
on myje spalinowe lokomotywy na dworcu Keleti –
żeby tylko przeżyć, zjeść swoją kanapkę,
zapić piwem,
żeby tylko być bliżej Budy z jej zielonymi
wzgórzami.

Żeby tylko nie skoczyć do tego strasznego Dunaju,
w jego czarno-szare wody,
jednocześnie przesuwając swój ojczysty kraj (Mágyarország)
o kilka szczebli w górę
w światowej statystyce.