1985 gründete Andruchowytsch zusammen mit seinen Freunden Oleksander Irwanets und Viktor Neborak die heute schon legendäre literarische Performance-Gruppe Bu-Ba-Bu.
Er fiel als Autor immer wieder durch seine provokante Themenwahl auf. 1989 überraschte er mit seiner für damalige sowjetische Verhältnisse unkonventionellen und während seinem Militärdienst geschriebenen Prosa, einer Reihe von satirisch gefärbten Novellen aus dem Leben der Rotarmisten. Einen ähnlichen skandalösen Widerhall hatten seine Romane, die in den neunziger Jahren entstanden und veröffentlicht wurden. In „Rekreation“ („Seitensprünge”) nimmt er 1992 den nationalen Befreiungstaumel in der Ukraine aufs Korn. „Moscoviada“ (1993) entlarvt die Verlogenheit einflußreicher russischer Kulturrepräsentanten, die mit den Emanzipationsbestrebungen der geistigen Eliten der ehemaligen nichtrussischen Republiken konfrontiert sind.

Andruchowytschs Lyrik, die in bisher drei Bänden vorliegt, erschafft eine karnevalistisch-skurrile, fast monströse Zirkuswelt, in der die Grenze zwischen „Physischem“ und „Metaphysischem“ verschwimmt.
In Andruchowytschs Lyrik begegnet der Leser einem kulturhistorischen Kaleidoskop großer Bandbreite. Wie auch andere ukrainische Autoren seiner Generation beschäftigt ihn das Phänomen des Scheiterns aller im Verlauf der Geschichte unternommenen Versuche, die Ukraine als Staat zu begründen, gleichwohl sich seit dem 16. Jahrhundert, eine eigenständige Kulturentwicklung abzeichnete, die Schulwesen, Kunst, Literatur und Geschichtsschreibung umfaßte. Vor diesem Hintergrund widmet Andruchowytschs historischen Gestalten, denen das persönliche Wohlergehen mehr bedeutete als das Schicksal ihres Landes, ironische, zuweilen auch bissige Zeilen. Er zeichnet mit feiner Feder das multikulturelle Leben und Treiben kleiner Leute im einst galizischen Kronland unter den Habsburgern, wobei er aus dieser versunkenen Welt auch eine ganze Reihe historisch verbriefter Villon’scher Typen auferstehen läßt.

Als „Bu-Ba-Bu Patriarch“ präsentiert er seine Texte oft zusammen mit Musikern, Künstlern und Schauspielern, wie z. B. die Poeso-Oper Chrysler Imperial, 1992.

Darüberhinaus schreibt Andruchowytsch Drehbücher und literarische Essays und übersetzt Texte aus der deutschen, polnischen, russischen und englischen Sprache ins Ukrainische, u.a. Lyrik von R.M. Rilke und B. Pasternak, amerikanische Dichtung der Beat Generation sowie Shakespeares Hamlet.
Juri Andruchowytsch war Teilnehmer des Literaturexpress Europa 2000. In 2001 wurde er mit dem Herder-Preis der Alfred Toepfer Stiftung F.V.S., Hamburg, ausgezeichnet.

Ukończył studia w Ukraińskim Instytucie Poligrafii im. I. Fedorowa we Lwowie, w latach 1990-1991 studiował w Instytucie Literatury im. Gorkiego w Moskwie. Debiutował w 1985 r. tomem wierszy Niebo i połoszczi. W 1987 r. wraz z Wiktorem Neborakiem i Ołeksandrem Irwańcem założył grupę poetycką Bu-Ba-Bu. Służba wojskowa w latach 1983 i 1984 zainspirowała go do napisania cyklu siedmiu opowiadań Armijśki opowidannia, które ukazały się w 1989 r. Kolejne zbiory wierszy Andruchowycza, Seredmistia (1989) i Ekzotyczni ptachy i rosłyny (1991), utrwaliły jego pozycję jako jednego z prekursorów nowego nurtu w poezji ukraińskiej.
Trzy pierwsze powieści Jurij Andruchowycz opublikował na łamach kijowskiego miesięcznika „Suczasnist’”: w 1992 Rekreaciji (II wydanie 1997; pol. tytuł: Rekreacje), w 1993 Moskowiada. Powist’ żachiw (II wydanie 1997) i w 1996 Perwerzija (II wydanie 1997), uznawana za najwybitniejszą jego powieść. W 1999 r. ukazał się jego zbiór esejów Dezorientacija na miscevosti; niektóre z nich wcześniej zostały opublikowane w piśmie „Deń”, z którym Andruchowycz współpracował przez kilka lat. Z prac translatorskich warto wspomnieć przekład Małej Apokalipsy Tadeusza Konwickiego oraz prozy Rainera Marii Rilkego. Andruchowycz dokonał również uwspółcześnionej adaptacji szekspirowskiego Hamleta („Czetwer”, nr 10, 2000; premiera: Kijowski Teatr Młodzieżowy, Kijów 2002). W 2001 r. otrzymał Nagrodę Herdera.

W Polsce ukazały się następujące książki Andruchowycza: Rekreacje (1994, 1996), zbiór esejów Erz-herz-perc (1996), obie nakładem Tyrsy i Świata Literackiego – pierwszych jego wydawców – oraz Moscoviada. Powieść grozy (2000), Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową (wspólnie z Andrzejem Stasiukiem, 2000, 2001) i Ostatnie terytorium. Eseje o Ukrainie (2002), wszystkie wydane przez Czarne. Perwersja, którą Czarne opublikowało w maju 2003 r., jest szóstą z kolei książką Andruchowycza przetłumaczoną na język polski. Teksty Andruchowycza ukazywały się m.in. w „Dekadzie Literackiej”, „Gazecie Wyborczej”, „Krasnogrudzie”, „Literaturze na Świecie”, „Newsweeku”, „Odrze” oraz „Przeglądzie Politycznym”. Jurij Andruchowycz, czołowy przedstawiciel „fenomenu stanisławowskiego”, jest najbardziej znanym w Polsce współczesnym prozaikiem ukraińskim. Jego sławę zapoczątkowała powieść Rekreacje, która spotkała się z ogromnym zainteresowaniem polskich czytelników. W powieściach i eseistyce Andruchowycza dostrzeżono nie tylko wnikliwe rozliczenie z sowiecką oraz poimperialną rzeczywistością ukraińską, ale i zamiłowanie do groteski, ironiczny obraz współczesnej kultury, spotkania Wschodu i Zachodu, a ponadto oryginalny styl, pełen nadzwyczajnej wyobraźni i nieobliczalnego humoru.

Джерело: http://web.archive.org/web/20050306094350/vitaly.rivne.com/andrukhovych/bio.htm

Украинский
поэт, прозаик, культуролог.

В начале 90-х совместно
с Ю. Издрыком начинает издавать первый в Украине
постмодернистский журнал “Четверг” (к
настоящему моменту издано 10 выпусков). В 1985 году
по результатам публикации двух книг стихов
принят в СП Украины, в 1991 году –
по идейным соображениям выходит из состава Союза
писателей вместе с несколькими коллегами и
становится инициатором учреждения Ассоциации
украинских писателей. В конце 80-х известен как
активный деятель первоначального,
либерально-демократического “Руха”.